Kasteel Cannenburch stond al een tijd op onze wensenlijst. Niet alleen vanwege het kasteel zelf, maar ook vanwege de wandeling eromheen: een route van dertien kilometer door een landschap dat typisch Veluws is, maar toch steeds weet te verrassen. We starten bij het kasteel, maar laten het eerst bewust achter ons. De wandeling komt namelijk op de eerste plaats. Pas aan het einde keren we terug naar de Cannenburch. Het kasteel is dan het prachtige ‘slotstuk’ van een dag vol bos, beken, heide en geschiedenis.
Veluwse wandeling rond kasteel Cannenburch
We parkeren onze auto op de grote gratis parkeerplaats tegenover het kasteel. Het ligt er schitterend bij, met zijn torens, grachten en statige bomen. Eigenlijk willen we het nu al bezoeken, maar we zetten door: eerst de wandeling. We lopen een klein stukje over het terrein tot we bij een afgesloten poort komen. Een bord meldt dat de parkingang tijdelijk is gesloten vanwege overlast van fatbikes, fietsers en loslopende honden. We worden omgeleid naar de hoofdingang op het voorplein. Voor ons geen probleem, want zo zien we het kasteel alsnog van dichtbij.
Op het voorplein is het een drukte van belang. Een bruidspaar wandelt door het park voor de fotosessie. Overal worden kraampjes opgebouwd voor een evenement dat morgen zal plaatsvinden. De sfeer belooft feestelijk te worden. Wij kiezen nu voor de rust en slaan het pad in dat door het park slingert.
Door het park en het landgoed
Het park is waterrijk en vol slingerende paden. We lopen langs vijvers en rododendrons die op dit moment volop bloeien. De grote paarse bloemen vormen een kleurrijk contrast met het frisse groen van de bomen.
Eenmaal buiten het park en het landgoed volgen we een lange, onverharde weg. Aan de ene kant liggen boerderijen en woningen, aan andere kant weilanden met grazende paarden. Het is een typisch Veluws landschap: open, rustig en licht golvend.
Langs de sprengen
We bereiken het gebied van de Rode Beek en de Nieuwe Beek, het hart van het sprengenstelsel van de Veluwe. De sprengen zelf zien we nog niet; eerst wandelen we over een smaller pad langs de bosrand. Er wordt veel gefietst, en dat snappen we: het weer is vandaag perfect voor een heerlijke fietstocht.
Dan stappen we het bos in. Hier volgen we de sprengen die destijds zijn gegraven om water uit de heuvels naar beneden te leiden. Het water stroomt helder en stil tussen varens en mos. De sprengen zijn overigens niet zomaar wat beekjes: ze vertellen het verhaal van eeuwen werk, van mensen die het landschap vormgaven met schop en kruiwagen.
De Motketel
Tussen de bomen zien we een informatiebord: Motketel. Het blijkt een bijzonder gebied waar het grondwater dicht onder het maaiveld ligt. De naam komt van de wilde zwijnen die hier graag kwamen wroeten in de vochtige aarde. In de zeventiende eeuw groeven mensen hier sprengkoppen om water naar Vaassen te leiden. Dat water dreef de molens aan die graan maalden en hout zaagden. De Motketel is nog steeds een levend stukje geschiedenis, met meer dan twintig sprengkoppen en een rijke flora van goudveil en beukvaren.
We volgen het pad verder door een afwisselend bos van loof- en naaldbomen. De lucht ruikt naar dennen. Al snel opent het landschap zich en verschijnt de eerste heide. Nu nog dor, maar in augustus zal het hier ongetwijfeld schitterend paars kleuren.
Kroondomein Het Loo en terug naar het kasteel
We lopen over de rand van het Kroondomein Het Loo. Dit domein is een uitgestrekt natuurgebied dat ooit diende als jachtterrein van de Oranjes. Bij de Galgenberg, een oude grafheuvel, herinneren de zandige heuvels aan prehistorische tijden. Het pad slingert verder door bos en open veld tot we weer het landelijke gebied bij Vaassen bereiken.
Niet veel later staan we opnieuw in het park van het kasteel. De rododendrons lijken door de stand van de zon nog uitbundiger te bloeien. We nemen even de tijd om rond te kijken. De wandeling voelt afgerond, maar het mooiste deel moet nog komen: het bezoek aan het kasteel zelf.
Ons bezoek aan kasteel Cannenburch
We lopen eerst om de grachten van het kasteel. Over het pad langs het water scharrelt een familie ganzen die onze aanwezigheid niet kan waarderen. Ze gakken luid en maken duidelijk dat we beter een ruime boog om hen heen kunnen nemen. Dat doen we dan ook.
Aan de overzijde, half verscholen achter een omheining, zien we een oude watermolen. Het is de Cannenburger Molen, een voormalige papiermolen uit de zeventiende eeuw die later werd omgebouwd tot korenmolen. De molen ligt op particulier terrein, dus dichterbij komen lukt niet. Maar zelfs van een afstand is het een mooi historisch element in het landschap.
We bereiken opnieuw het voorplein. Op het grote terras van ‘Bij Maarten ’t Koetshuis’ is het goed toeven. Het hele terras zit inmiddels vol met dagjesmensen die genieten van de zon.
Het kasteel dat al lang op onze wensenlijst stond
Kasteel Cannenburch stond al een tijd op onze wensenlijst. Niet alleen omdat het een prachtig gebouw is, maar vooral omdat het zo’n compleet verhaal vertelt: van middeleeuwse resten tot de renaissancebouw van Marten van Rossem. En van adellijke bewoners tot personeel dat hier generaties lang werkte. Het kasteel is geen decorstuk. Het leeft en ademt geschiedenis. En dat voel je zodra je het terrein oploopt.
We beginnen ons bezoek in de voormalige personeelswoning. Dit is het Bouwhuis, een langgerekt bijgebouw dat vroeger dienst deed als woon- en opslagruimte. Binnen zie je hoe het leven achter de schermen eruit zag: eenvoudiger, praktischer, maar onmisbaar voor het functioneren van het kasteel.
Binnen in het kasteel
Dan steken we de brug over de slotgracht over en betreden het kasteel zelf. De sfeer verandert meteen. In de eerste zalen zien we hoe rijk de geschiedenis hier is. De oudste delen zijn middeleeuws en voelen zwaar en stoer. Het huidige kasteel ontstaat in de zestiende eeuw door Marten van Rossem, de Gelderse veldheer die de ruïne koopt en er zijn jachtslot van maakt. Zijn invloed blijft zichtbaar in de robuuste vormen, de hoektorens en de renaissancestijl.
Later komt het kasteel in handen van de familie Van Isendoorn à Blois. Zij wonen hier generaties lang en geven het interieur zijn huidige karakter. We zien stijlkamers met portretten, rijk gedecoreerde plafonds en een indrukwekkende eetzaal. Door de eeuwen heen verzamelen de bewoners meubels en kunst die het huis een eigen sfeer geven. De familie Van Lynden zorgt in de twintigste eeuw voor behoud van het kasteel en draagt het uiteindelijk over aan de staat.
Leven en geloof in de Cannenburch
We lopen door de vertrekken en zien hoe elke familie zijn eigen stempel op het kasteel heeft gedrukt. De keuken ademt nog het dagelijks leven met koperen pannen en een grote haard. De slaapkamers tonen de luxe van de adel, maar ook de soberheid van vroegere tijden. Het voelt alsof de bewoners elk moment kunnen binnenlopen.
In een van de zalen spreken we een vrijwilligerster. We vertellen dat we net het kapelletje hebben bekeken. Ze glimlacht en begint te vertellen. De kapel is bijzonder omdat de bewoners van de Cannenburch katholiek blijven, ook wanneer de Veluwe in de zestiende eeuw massaal protestants wordt. De familie Van Isendoorn à Blois houdt vast aan het oude geloof. Soms openlijk en soms meer discreet. De kapel biedt hen een eigen plek van devotie in een regio waar de katholieke eredienst lange tijd onder druk staat.
We lopen verder door de vertrekken, langs de grote trap, de stijlkamers en de kleine hoekjes die het kasteel zo charmant maken. Op zolder blijven we even staan. Hier zien we iets wat ons aan het lachen maakt. Op kunstige wijze wordt een romantisch verhaal geprojecteerd op een oude reiskist. Twee kleine figuurtjes lijken elkaar te ontmoeten tussen schilderijen van een boerderij en een koets onder een boom. Het blijkt onderdeel van een digitale installatie die het liefdesverhaal van een adellijk stel uit de achttiende eeuw verbeeldt. Het is een subtiele knipoog naar de romantiek van het kasteelleven. De combinatie van antieke koffers, portretten en lichtprojectie maakt het speels en verrassend.
Buiten wacht opnieuw het zonlicht, de vijver en het park. Het bezoek vormt een prachtig slotstuk van onze dag. De wandeling was mooi, maar het kasteel maakt het compleet.
Antwoorden op praktische vragen over Kasteelwandeling Cannenburch
De wandeling start op de grote gratis parkeerplaats tegenover Kasteel Cannenburch in Vaassen (Gelderland). Vanaf hier loop je direct het kasteelterrein op en begin je aan de route.
Ja. Vaassen heeft meerdere bushaltes op loopafstand van het kasteel. De halte Vaassen Centrum ligt het dichtst bij het startpunt. Vanaf daar wandel je in ongeveer tien minuten naar de parkeerplaats tegenover het kasteel.
De route is ongeveer 13 kilometer en voert door het kasteelpark, langs sprengenbeken, door bos en over heidevelden in het Kroondomein Het Loo.
Ja. Het kasteel is vrijwel altijd geopend voor bezoekers. Je kunt het Bouwhuis, de stijlkamers, de keuken, de kapel en de zolder bekijken. Een bezoek vormt een mooi slotstuk van de wandeling.
Honden zijn toegestaan, maar moeten op veel delen aangelijnd blijven. In het kasteel zelf zijn honden niet welkom.
Aan het begin en einde van de route ligt restaurant Bij Maarten in ’t Koetshuis, direct naast het kasteel. Onderweg kom je geen horeca tegen, dus neem voldoende drinken en eventueel lunch mee.
Sprengen zijn door mensen gegraven bronnen die helder grondwater naar boven laten komen. Rond Vaassen ligt een van de meest bijzondere sprengenstelsels van de Veluwe, waaronder de Rode Beek en de Nieuwe Beek.
De route zelf is niet gemarkeerd. Je loopt met een routebeschrijving of GPX‑bestand die je kunt vinden op de Wandelzoekpagina.
De rododendrons in het park bloeien meestal in mei, met grote paarse en roze bloemen die het park extra sfeervol maken.
Genoten van dit verhaal?
Wij vinden het heerlijk om onze reiservaringen met je te delen. Vond je dit een leuk of nuttig artikel? Dan kun je ons bedanken door ons virtueel te trakteren op een kop koffie. Jouw support helpt ons om de mooiste plekjes te blijven ontdekken en deze tips met je te blijven delen. Klik op de gele button en de rest wijst zich vanzelf. Bedankt voor je betrokkenheid!
