Spectaculaire uitzichten op het Coastal Path in San Francisco

Vandaag laten we de drukte van Union Square en de rinkelende kabeltrammetjes van San Francisco achter ons. We gaan op pad voor een van de mooiste wandelingen in de stad: het Coastal Path. Deze route slingert langs de ruige westkust van San Francisco en biedt alles wat we zoeken. We wandelen over rotspaden, door geurende bossen en over brede zandstranden. Het absolute hoogtepunt? Dat zijn de voortdurende doorkijkjes naar de Golden Gate Bridge. Vanuit elke hoek ziet dit oranje icoon er weer anders uit. We gaan op pad voor onze tocht van Lands End naar de voet van de beroemde brug.

Rustige start van het Coastal Path bij Lands End

Onze ochtend begint ontspannen in onze B&B in de wijk Richmond. Het is een heerlijke luxe dat we zo de deur uitlopen en binnen een kwartier al bij de ingang van Lands End staan. De stad slaapt hier nog half, maar de natuur is al volop wakker.

Net als we bij het Lands End Lookout Visitor Center aankomen, draait een vriendelijke dame de deur van het slot. Ze begroet ons met een brede glimlach. “You’re early birds”, zegt ze terwijl ze een kaart van het gebied voor ons uitrolt. Ze wijst ons op de veiligheid bij de kliffen en vertelt gepassioneerd over de geschiedenis van dit stukje kust. Het is een fijn begin van de dag. Dan is het tijd om te starten met onze wandeling over het Coastal Path. Het is bewolkt, maar af en toe doet de zon pogingen om door de wolken heen te komen.

Geschiedenis tussen de ruïnes

Onze eerste stop bij Lands End is Point Lobos. Vanaf dit uitkijkpunt kijken we diep naar beneden. Hier liggen de restanten van de Sutro Baths. In de negentiende eeuw was dit een gigantisch complex met zeven zwembaden. Het was eigendom van Adolph Sutro, voormalig burgemeester van de stad. Bij de opening was dit het grootste binnenzwembad ter wereld. Nu zien we alleen nog de betonnen fundamenten waar de oceaan tegenaan slaat. Het ziet er bijna mystiek uit in het vroege ochtendlicht.

We lopen langs de informatieborden en lezen over de oorspronkelijke bewoners: de Ohlone. Zij leefden hier zo’n 1500 jaar geleden al. De borden leggen uit dat dit gebied een ‘shellmound’ was: een soort ceremoniële plek waar generaties lang schelpen, gereedschap en resten van maaltijden werden gestapeld. Het geeft ons een nederig gevoel. Terwijl wij hier als toeristen lopen, staan we op grond die voor de Ohlone heilig was. We dwalen even tussen de ruïnes door en voelen de kracht van de golven voordat we het eigenlijke Coastal Path opgaan.

Slingerend door de pijnbomen

Het pad voert ons nu omhoog, de bossen in. We lopen tussen kromgetrokken cipressen en hoge pijnbomen. De wind buigt de takken in grillige vormen. Het ruikt hier heerlijk naar hars en natte aarde. Hoewel de zon af en toe probeert door te breken, is het nog behoorlijk fris. We zijn blij met onze laagjes kleding.

Tussen de bomen door vangen we de eerste glimp op van de Golden Gate Bridge. Ze steekt scherp af tegen de grijze lucht. Gelukkig is de beruchte mist vandaag nergens te bekennen. De brug lijkt vanaf hier nog klein, maar we weten dat dit snel gaat veranderen. Bij elke bocht in het pad stopt een van ons wel even om een foto te maken. Het contrast tussen het donkergroene bos en de oranje staalconstructie in de verte is prachtig.

Verdwalen tussen de jetset

Na een paar kilometer verlaten we de ruige natuur. De route loopt nu een stukje door de bewoonde wereld. We wandelen de wijk Sea Cliff in. Dit is overduidelijk de plek waar de jetset van San Francisco woont. We vergapen ons aan de enorme villa’s in verschillende bouwstijlen. Sommige huizen lijken op Spaanse paleizen. Andere zijn hypermodern met glazen wanden die uitkijken over de oceaan. De tuinen liggen er strak bij en de auto’s op de opritten laten niets aan de verbeelding over.

De markering van het Coastal Path is eigenlijk heel goed. Toch lukt het oneeees om in de wijk Sea Cliff een afslag te missen. We zijn waarschijnlijk te druk met het bewonderen van de architectuur. Na een half uur lopen we langs een huis dat we eerder al zagen. We lopen letterlijk in een cirkeltje.

Een bewoner die net zijn oprit oprijdt, ziet ons zoekend rondkijken. Hij draait zijn raampje open en vraagt of hij kan helpen. “Looking for the beach?”, vraagt hij joviaal. Hij wijst ons de weg naar een verborgen trap tussen twee huizen door. Dankzij zijn hulp vinden we het pad snel weer terug. Soms is een praatje met een lokale bewoner net zo waardevol als een goede markering.

Coyotes en romantiek op Baker Beach

De verborgen trap brengt ons naar Baker Beach. Dit is een breed zandstrand dat bijna een kilometer lang is. Bij de opgang zien we direct grote waarschuwingsborden. Ze waarschuwen voor coyotes in het gebied. We kijken goed om ons heen, maar de wilde honden laten zich niet zien. De natuur is hier nog steeds de baas, ook al ligt de stad vlakbij.

We lopen langs Battery Chamberlin, een oude kustbatterij uit 1904. Er staat nog een enorm kanon opgesteld. Het herinnert ons eraan dat dit strand ooit een belangrijke verdedigingslinie voor de baai was. We dwalen even rond de dikke betonnen muren voordat we met onze voeten door het zand gaan wandelen.

Op het midden van het strand zien we een bijzonder tafereel. Een huwelijksfotograaf is druk bezig met de voorbereidingen. Ze zet een groot frame neer in de vorm van een hart, helemaal bekleed met witte rozen. Ze schuift een paar centimeter naar links, dan weer naar rechts. Want ze wil de Golden Gate Bridge precies in het midden van het hart vangen. We wachten even tot ze klaar is en zien het resultaat. Het is de perfecte plek voor een bruidspaar. De brug schittert op de achtergrond en de golven rollen rustig het strand op.

Aan het einde van het strand wacht een kleine uitdaging: de Sand Ladder. Dit is een steile trap van hout en zand die ons weer omhoog voert naar de kliffen. Onze kuiten protesteren even, maar boven aangekomen worden we direct beloond.

Door het immense Presidio

Bovenaan de trap staan we midden in het Presidio. Dit enorme park was ruim tweehonderd jaar lang een militaire post, eerst voor Spanje en later voor de VS. Nu is het een nationaal park vol historie. Er zijn oude kazernegebouwen van Main Post en het Disney Family Museum. Een andere bekende plek hier is de Lucasfilm-campus met het standbeeld van Yoda uit de Star Wars films. Het Presidio voelt als een groene oase in de stad. De bossen en historische gebouwen maken het een heel bijzonder gebied om doorheen te trekken.

De brug binnen handbereik

We naderen de Golden Gate Bridge nu echt. Het uitzicht wordt met elke stap indrukwekkender. De details van de kabels en de enorme torens worden steeds duidelijker zichtbaar. We blijven foto’s maken, want de hoek verandert continu.

Hoewel de zon nu even niet schijnt, hebben we veel geluk met het weer. Vaak is de brug gehuld in ‘Karl the Fog’, de beroemde mist van San Francisco. Die mist ontstaat wanneer de warme lucht uit het binnenland botst op de koude oceaanstroom onder de brug. De koude lucht wordt als het ware de baai in gezogen. Soms zie je dan alleen de toppen van de torens boven de witte deken uitsteken. De aanwezigheid van de mist is ook de reden dat de Golden Gate Bridge oranje gekleurd is. Zo valt de brug in tijden van nevel nog het best op. Vandaag is dat gelukkig niet het geval. Het oranje staal steekt fel af tegen het water.

Techniek bij het Welcome Center

Eindelijk bereiken we het beginpunt van de brug. De drukte neemt hier flink toe. Toeristen van over de hele wereld verzamelen zich voor het iconische shot. Wij lopen door naar het Golden Gate Welcome Center.

Buiten staan interessante opstellingen die uitleggen hoe de brug precies werkt. We zien een doorsnede van een van de hoofdkabels. Het is bizar om te zien dat deze kabel uit duizenden dunne staaldraden bestaat. Binnen in het centrum leren we over de constructie. We lezen over de uitdagingen tijdens de bouw in de jaren dertig in de vorige eeuw.

Ook de veiligheid komt aan bod. San Francisco ligt in een aardbevingsgevoelig gebied. De brug is zo ontworpen dat ze flink kan meebewegen tijdens een beving. Er zitten enorme schokdempers en verbindingen in die de klappen opvangen.

Ons Coastal Path avontuur zit erop

Na een paar uur wandelen kijken we vanaf de brug terug naar de route die we hebben afgelegd. We zien de verre kliffen van Lands End en het zand van Baker Beach. Deze wandeling over het Coastal Path heeft ons de andere kant van San Francisco laten zien. Het is een tocht vol natuur, geschiedenis en onvergetelijke uitzichten. We hadden deze ervaring voor geen goud willen missen. En bijzonder dat we in zo’n wereldstad een wandeling kunnen maken door de ruige natuur.

 

Dit interesseert je wellicht ook

• • • Tips voor een stedentrip naar San Francisco 
    • Fietstour met gids over de Golden Gate Bridge 
    • De mooiste nationale parken in Zuidwest-Amerika
    • De woudreuzen van Sequoia’s National Park
    • Yosemite National Park